¿QUIÉN ES LA MAMA?
IK BEN MAMÁ REME
Zie je die vrouw op de muur?
Dat ben ik. Remedios Caballero, maar iedereen noemt me Mamá Reme.
Mijn verhaal begint in Sevilla, in de zomer van 1972. Ik was vierentwintig en danste iedere avond als La Remedios in een tablao in Triana, een oude wijk aan de rivier. De geur van oranjebloesem hing in de straten, de wijn vloeide rijkelijk en de gitaren speelden tot diep in de nacht. Wat een tijd was dat!
Op een avond zat er een jongeman vooraan, met een schetsboek op schoot. Antonio heette hij. Hij werkte in Nederland en was voor een maand terug in Spanje. Iedere avond kwam hij kijken en iedere avond tekende hij mij.
Op zijn laatste avond liet hij me een prachtige tekening zien. Toen ik mijn hand uitstak, trok hij hem lachend terug. “Deze neem ik mee naar Holland. Dan moet je hem zelf maar komen halen.”
Brutale vlerk. Maar wel eentje met mooie ogen.
Antonio vertrok naar Geldrop, waar hij met andere Spaanse jongens in een pension aan de Molenstraat woonde. We schreven elkaar nog een tijd, maar het leven liep anders.
Ik bleef in Sevilla en de tekening verdween langzaam uit mijn gedachten.
Tot ruim vijftig jaar later.
Mijn kleinzoon stuurde me een foto. “Abuela, ben jij dit?” En daar was ik. Levensgroot, op de muur van een Spaanse zaak in Geldrop. Aan de Molenstraat, nota bene! Ik pakte mijn koffer en vertrok. Die tekening zou ik eindelijk eens gaan halen.
Maar toen ik bij La Cafetera binnenstapte, rook ik verse koffie en zag ik tafels vol mensen die lachten, aten en dronken. Het voelde als thuiskomen.
Natuurlijk moest ik me even met de keuken bemoeien. Wat extra pimentón, goede olijfolie en vooral meer brood op tafel! Voor ik het wist, werd er een stoel bijgezet en een glas voor mij ingeschonken.
Ik kwam voor een tekening, maar vond een plek waar altijd ruimte is voor iemand extra aan tafel. Dus ben ik gebleven.
En weet je wat? Ik heb mijn oude schrift uit Sevilla weer tevoorschijn gehaald. Vroeger schreef ik daarin de namen van iedereen die bij mij thuis kwam eten. Nu doe ik dat hier.
Vaste gasten, nieuwe gezichten, vrienden, buren.
Want familie gaat voor mij niet over dezelfde achternaam.
Wie aanschuift, is familia. Sta jij al in mijn schrift?
Molenstraat, gebouwd in 1920. Vanaf 1966 woonden hier Spaanse arbeiders. Nog altijd dezelfde deur waar jij nu binnenloopt.
uno
JUNTOS
Met z'n tweeën of met de hele groep, ik schuif de stoelen wel bij. Ken je je tafelburen nog niet? Na de eerste sangría wel.
dos
PARA COMPARTIR
Tapas, planchas en vino. Bij mij gaat het lekkerste de tafel rond. Je eigen bord mag ook, maar ik kijk wel even mee.
tres
LA MÚSICA
Een gitaar, een stem, handen die meeklappen. Ik dans niet meer, zeggen ze. Kom maar kijken.
LA AGENDA DE MAMÁ REME
HIER KOMT DE FAMILIA SAMEN
Wanneer? Dat vertel ik alleen aan mijn familia. Jij hoort het als eerste.
LA LETRA PEQUÑA